Collage Ysbrand


Bevallen@Rijnstate......hoe heb ik dat zelf ervaren!

Wij staan op  informatiemarkt Bevallen@Rijnstate in het Arnhemse ziekenhuis Rijnstate. Precies een jaar geleden hebben wij hier ook aan deel genomen met een stand van Apenkopje. Zelf heb ik ook een bevallingsverhaal. Een verhaal of misschien ook wel jouw verhaal. Niet echt iets waar je dagelijks over praat. Eerst kon ik er ook  niet goed over praten. Foto’s van de bevalling bekijken ging altijd samen met een grote snotterdoek. Nu het 2 jaar geleden is kijk ik er eindelijk op terug met vochtige ogen en ook een dikke glimlach. Het is tijd om mijn ziekenhuis bevallingsverhaal te delen. Met dank aan de dikke buiken tijdens de informatiemarkt.

Het verhaal van een Arnhemse mama

Een bezoek aan dit ziekenhuis bezorgd mij een speciaal gevoel. Een gevoel dat vanuit de baarmoeder omhoog komt borrelen en bij mij veel emoties op roept. Iets meer dan twee jaar geleden lag ik hier zelf in de verloskamer te puffen en te jammeren. Dat lijkt lang geleden en je schijnt het te vergeten. Ik niet! Bevallen in het ziekenhuis was bij mij een tweede keuze en eigenlijk geen keuze. Op het moment dat je in de ambulance ligt besef je dat het geen keuze is. Je kindje loopt gevaar en dat is belangrijker dan de bevallingswens die jij hebt uitgesproken. Dus je bijt op je tong en houdt de persweeën tegen. Voor je het weet lig je in de verloskundekamer met allerlei vreemde gezichten om je heen die je een hand geven, zich voorstellen, maar het gaat allemaal langs je heen. De enige brandende vraag die ik heb is wat ik nu moet doen, weer verder gaan met bevallen? Op de een of andere manier ben je er dan gewoon uit.

“Hij lijkt helemaal niet op een aardappel!”

Aan de ene kant van het bed staat de verloskundige (meegekomen vanuit thuis en er al die tijd bij gebleven). Ze was in de ambulance mijn steun en toeverlaat. Mijn dappere man staat aan de andere kant van het bed, angstvallig de hartslagmonitor in de gaten houdend. De reden dat ik hier nu lig is dat de hartslag van het kindje steeds daalde en de verloskundige het op een gegeven moment niet vertrouwde. Er werden allerlei controles uitgevoerd op de kleine man die ik afschuwelijk vond. Ik weet nog dat ik riep “Nee, dat hoeft niet. Er is niks mis met hem”. Bloedmonstertjes die tot 3x toe mislukte. En ondanks dat het heel goed ging uiteindelijk toch de knip. Hierna nog een keer persen en daar is hij dan. “Hier ben je dan eindelijk Ysbrand. Wat ben je mooi”.

Welke roze wolk?

De kersverse papa mocht de navelstreng door snijden, maar mijn wens was dat hij eerst even vertrouwd bij mocht komen zonder. De kleine man kroop meteen omhoog en nestelde zich in de welving van mijn nek. Ik had gehoord dat pasgeborenen op een aardappel lijken. “Hij lijkt helemaal niet op een aardappel zei ik”. Als ik achteraf de foto’s nog eens bekijk klopt het dat je op zo’n moment op een roze wolk zit. Jouw kindje is de mooiste! De roze wolk duurde helaas maar heel even en spatte al snel uit elkaar. Tijdens het zetten van de knip had ik een liter bloed verloren. Dit tank je niet zo maar even bij. Zelf wist ik dit niet, maar tijdens het staan danste de kamer om me heen. Foute boel! Hierdoor mocht ik niet naar huis en moest ik een tijdje aan het infuus. Fijne eerste momenten met Ysbrand heb ik niet gehad. Erik ging thuis even een dutje doen en ik probeerde ook te slapen. Hoe moe ik ook was, ik had geen rust. Uiteindelijk hebben ze Ysbrand en mij op een afzonderlijke kamer gezet. Dit vond ik vreselijk, maar door moeheid kon ik niet protesteren. Toen ze ook nog begon over eventueel flesvoeding als hij honger heeft stortte ik in. Het is allemaal zo anders gelopen dan ik van te voren had gedacht. Schuilt er in mij een kleine controlfreak? Nee, een bevalling kun je niet plannen.

Ergens in de middag mocht ik gelukkig naar huis. We verlieten met zijn drieën het ziekenhuis. Eenmaal thuis merkte ik pas echt hoe het is om zwak te zijn. Douchen bezorgde me duizelingen en dit moest ik zittend doen. Na dik een week kwam ik eindelijk weer eens beneden. “Hallo woonkamer”. Hier wachtte me bossen bloemen in vazen, allerlei kaarten die waren gekomen. Het heeft weken geduurd voordat ik weer was aangesterkt. Een moeilijk periode voor mij en Erik. Ik kijk met gemengde gevoelens terug op deze bevalling in het ziekenhuis en des te meer ook het thuis willen bevallen. Mocht er in de toekomst een broertje of zusje komen voor Ysbrand kies ik misschien wel direct voor het ziekenhuis. Hiermee geef je jezelf en je kindje een fijnere start. Alhoewel ik laatst een zorgelijk artikel las over weeën opwekkers en de link met autisme.

Dikke kus voor mijn twee mannen!